Doorgaan naar hoofdcontent

Kalm aan, genieten

Heb net een verslag geschreven voor mijn coach van het traject waar ik in zit. Nee geen exit-traject of een traject om van werkgever te veranderen, maar een traject om mijzelf beter te leren kennen. Ik had het verslag of zoals wij dat noemen het reflectieverslag af en besloot om eens een oude te openen… Ik werd toen getroffen door mijn woordkeus. Ik las daar dat ik geen moeite had om binnen te zitten, maar dat het beter voor mij was om met zonneschijn en geen wind buiten te zijn… En toen dacht ik aan vandaag… Ik was gedurende mijn wandeling van huis naar de bus en van de bus naar de trein buiten als mede van het station naar het kantoor in Zwolle en Groningen buiten. De zon scheen, de wind was weg en het was koud, maar ik heb het niet gemerkt. Ik was bezig met wat er allemaal op de agenda stond en hoe ik dit allemaal een plaatsje moest geven.

Ik werd mij pas van bovenstaande bewust toen ik in de bus vlakbij huis was. Want toen zag ik dat het water rimpelloos was en dat de lucht aangaf dat het een mooie dag was geweest en dat het vannacht weer koud zou worden. Toen kwam ook het besef dat ik vandaag een hoop op de automatische piloot heb gedaan. Geen besef van tijd heb gehad. Maar ik had niet het idee had dat ik niets had gedaan.  Nee ik kakte in, was vermoeid van alle dingen die ik wel had gedaan. En vermoeidheid sloeg dubbel toe toen ik het verslag schreef.

Ik ben niet in slaap gevallen, maar heb de reflectie afgemaakt en bedacht mij toen dat ik deze column ook nog wel kon schrijven. En nu ik dit grotendeels heb gedaan, denk ik waar gaat het eigenlijk over? Normaal schrijf ik altijd wel iets op over, of trek een vergelijking met God maar nu? Helemaal niets.
Ben ik afgedwaald? Ben ik van het padje af? Nee, ik ben moe en dankbaar. Dankbaar voor alle mooie dingen die ik heb mogen zien en beleven. En nu ik het opschrijf moet ik denken aan de voetstappen op het strand… En niet ten tijde dat het moeilijk was dat ik werd gedragen, maar ik werd ook gedragen toen het makkelijk en automatisch leek te gaan.

Misschien is dat wel de boodschap van vandaag. Dat als alles goed en gemakkelijk lijkt te gaan, als het je wel energie kost, omdat je er moe van wordt, het allemaal afkomstig is van Hem die je draagt.
Dat Hij het is die zorgt voor rust en kalmte op de momenten dat je het nodig hebt. Ik ga de komende tijd geloof ik maar wat vaker alles op zijn beloop laten. Of nog beter buiten lopen als de zon schijnt en er geen wind is.


Reacties

Populaire posts van deze blog

te open? of gewoon eerlijk?

Ik heb voor mijzelf besloten dat ik eigenlijk wel iets anders wil maar ik weet niet wat. Daarnaast heb ik ook besloten dat het werk wat ik wil gaan doen, niet minder geld mag opleveren dan ik heb aan het einde van 7% loonsverhoging die we gaan krijgen. En ik ben er nog niet uit wat ik nu precies wil. Wat wil ik voor mijzelf? Wil ik weer voor een baas? Wil ik in opdracht werken? Wil ik mijn hobby fotograferen te gelde maken? Wil ik verder met het schrijven wat ik doe? Of wil ik dit combineren met de foto’s? Of wil ik nog iets heel anders?
Ik weet het allemaal niet. Het speelt vaak door mijn hoofd, maar daar blijft het bij. Of eigenlijk ook niet, want ik word er onrustig door. Ben mijzelf niet als ik hiermee bezig geweest ben.
Knorrig, gepikeerd, onrustig, druk en vul het rijtje maar verder aan. En dat is weer vervelend voor de rest… Tja en loslaten kan ik het ook nog niet.
Het allergrootste probleem om niet door te zetten is het feit dat ik voor mijn doen een best hoog salaris heb, en …

Nieuwe hoop!

De afgelopen maanden waren rare maanden, druk, verwarrend en veel eisend. De operatie, de breuk, het ongeluk. De pijn in de rug. Allemaal dingen waar we aan het begin van het jaar geen rekening hadden gehouden. Dingen die, behalve de operatie, onverwachts kwamen. Die ad-hoc vroegen om een oplossing en die gelukkig allemaal wel goed opgepakt zijn, maar toch. Het vreet aan je, het doet wat met je en je hebt er last van. En juist dat laatste dat werkt zich dan op momenten dat je er helemaal niet op rekent. Meestal zijn het kleine dingen die de emmer doen overlopen, maar soms...
Gelukkig heb ik net op tijd de kraan gedicht, maar het scheelde niet veel of de emmer stoomde keihard over. En deze keer was het niet iets kleins. Maar iets geks. Iets waar je geen rekening mee houdt, maar wat gebeurd in het leven. Wat het is laat ik in het midden, want ik heb geen toestemming gevraagd of ik het mocht gebruiken in mijn blog. Laten we het er op houden dat het echt vervelend is, en dat je er knap la…

Samen zijn we sterk

Wat moet je doen als je verdrietig bent En pijn en eenzaamheid kent? Huilen en in een hoekje kruipen? Ergens heel stil, ver weg het donker in sluipen?
Wat moet je doen als je oud bent? De wereld om je heen je niet meer kent. Vrienden, familie hebt verloren Er niemand meer is om je te storen?
Wat doe je als je jong en onbevangen bent Vrees en schaamte zijn je onbekend Dan denk je niet aan morgen Leef je vandaag heerlijk zonder morgen
Maar als pijn, verdriet en eenzaamheid Vervangen worden door liefde en aandacht Komt terug alle sterke levenskracht En is daar terug alle oude strijd
Dan kunnen we samen het leven door Vinden we wegen en een heel nieuw spoor Alleen maar door het luisterende oor En de stille kracht, Van iemand die samen met je huilt En samen met je lacht!
Dan maakt het niet meer uit jong of oud te zijn Eenzaam, verdrietig of in pijn. Dan zijn er krachten aan het werk Voor allen, want samen zijn we sterk