Doorgaan naar hoofdcontent

Kalm aan, genieten

Heb net een verslag geschreven voor mijn coach van het traject waar ik in zit. Nee geen exit-traject of een traject om van werkgever te veranderen, maar een traject om mijzelf beter te leren kennen. Ik had het verslag of zoals wij dat noemen het reflectieverslag af en besloot om eens een oude te openen… Ik werd toen getroffen door mijn woordkeus. Ik las daar dat ik geen moeite had om binnen te zitten, maar dat het beter voor mij was om met zonneschijn en geen wind buiten te zijn… En toen dacht ik aan vandaag… Ik was gedurende mijn wandeling van huis naar de bus en van de bus naar de trein buiten als mede van het station naar het kantoor in Zwolle en Groningen buiten. De zon scheen, de wind was weg en het was koud, maar ik heb het niet gemerkt. Ik was bezig met wat er allemaal op de agenda stond en hoe ik dit allemaal een plaatsje moest geven.

Ik werd mij pas van bovenstaande bewust toen ik in de bus vlakbij huis was. Want toen zag ik dat het water rimpelloos was en dat de lucht aangaf dat het een mooie dag was geweest en dat het vannacht weer koud zou worden. Toen kwam ook het besef dat ik vandaag een hoop op de automatische piloot heb gedaan. Geen besef van tijd heb gehad. Maar ik had niet het idee had dat ik niets had gedaan.  Nee ik kakte in, was vermoeid van alle dingen die ik wel had gedaan. En vermoeidheid sloeg dubbel toe toen ik het verslag schreef.

Ik ben niet in slaap gevallen, maar heb de reflectie afgemaakt en bedacht mij toen dat ik deze column ook nog wel kon schrijven. En nu ik dit grotendeels heb gedaan, denk ik waar gaat het eigenlijk over? Normaal schrijf ik altijd wel iets op over, of trek een vergelijking met God maar nu? Helemaal niets.
Ben ik afgedwaald? Ben ik van het padje af? Nee, ik ben moe en dankbaar. Dankbaar voor alle mooie dingen die ik heb mogen zien en beleven. En nu ik het opschrijf moet ik denken aan de voetstappen op het strand… En niet ten tijde dat het moeilijk was dat ik werd gedragen, maar ik werd ook gedragen toen het makkelijk en automatisch leek te gaan.

Misschien is dat wel de boodschap van vandaag. Dat als alles goed en gemakkelijk lijkt te gaan, als het je wel energie kost, omdat je er moe van wordt, het allemaal afkomstig is van Hem die je draagt.
Dat Hij het is die zorgt voor rust en kalmte op de momenten dat je het nodig hebt. Ik ga de komende tijd geloof ik maar wat vaker alles op zijn beloop laten. Of nog beter buiten lopen als de zon schijnt en er geen wind is.


Populaire posts van deze blog

te open? of gewoon eerlijk?

Ik heb voor mijzelf besloten dat ik eigenlijk wel iets anders wil maar ik weet niet wat. Daarnaast heb ik ook besloten dat het werk wat ik wil gaan doen, niet minder geld mag opleveren dan ik heb aan het einde van 7% loonsverhoging die we gaan krijgen. En ik ben er nog niet uit wat ik nu precies wil. Wat wil ik voor mijzelf? Wil ik weer voor een baas? Wil ik in opdracht werken? Wil ik mijn hobby fotograferen te gelde maken? Wil ik verder met het schrijven wat ik doe? Of wil ik dit combineren met de foto’s? Of wil ik nog iets heel anders?
Ik weet het allemaal niet. Het speelt vaak door mijn hoofd, maar daar blijft het bij. Of eigenlijk ook niet, want ik word er onrustig door. Ben mijzelf niet als ik hiermee bezig geweest ben.
Knorrig, gepikeerd, onrustig, druk en vul het rijtje maar verder aan. En dat is weer vervelend voor de rest… Tja en loslaten kan ik het ook nog niet.
Het allergrootste probleem om niet door te zetten is het feit dat ik voor mijn doen een best hoog salaris heb, en …

Ziek

Een week voorbij
Jij zorgt voor mij?
Ja lieverd ik zal om je denken
Je mijn liefde schenken

Een maand voorbij
Zorg je nog steeds voor mij?
Ja lieverd je maakt me nog steeds blij,
Daarom ben ik ook nog steeds dichtbij

Een jaar voorbij
Ben je nog steeds bij mij?
Ja lieverd weet je dat niet meer?

Ben je nu alles vergeten?
Weet je niet meer hoe wij heten?
Weet je niet meer wie we zijn?
Oh wat doet deze ziekte pijn

Maar die arm
Die lach, van iedere dag
Die geeft me zoveel vreugde
Dat doet me zoveel goed
Daardoor ga ik door,
Elke dag met nieuwe moed.

Wachten duurt lang

Niet wetende wat precies te verwachten qua tijd bracht ik vanmorgen mijn vrouw naar het ziekenhuis. Over tijdstip waarop we daar moesten zijn wil ik het niet hebben, te meer omdat het ook nog een uur vroeger had gekund. De broeder die de opname bij haar deed wilde geen tijdsbestek noemen daar hij niet precies wist wat ze allemaal zouden tegenkomen. Op dat moment snapte ik dat  helemaal. Ik was immers de grote stoere man die alles weg lachte en overal een antwoord op had. Maar nu de tij verstrijkt en ik geen idee heb wat er allemaal in de tussenliggende periode met mijn vrouw is gebeurd, baal ik eigenlijk dat hij geen tijd heeft genoemd. Ik durf niet met mijn werk aan de slag want stel nou dat ze bellen... Ik durf niet even te gaan wandelen, want stel nou dat ze bellen. Ik durf gewoon niets, want ze zouden eens kunnen bellen.

Ik heb de tv maar aangezet in de hoop dat daar iets op is wat ik interessant vind. Maar helaas... Behalve een tsunami waarschuwing naar aanleiding van de aardbevi…