Doorgaan naar hoofdcontent

HIJ gelooft in mij!

Het is zo raar...Ik zit aan de achterkant van onze kamer en heb nergens zin. Kijk af en toe naar m’n spiegelbeeld in het raam, en schaam me voor me mezelf. Terwijl ik aan de andere kant luisterend en kijkend naar een concert in de Arena van Andre Hazes, bedenk dat ik het nog helemaal niet zo slecht doe. Maar hij raakt me wel weer. Hij mocht dan veel drinken en ook zijn drank nodig hebben gehad, maar zingen kon hij wel. Hij was doof, maar zong! Zong over alles wat er in het leven gebeurde, en stond te gebeuren. Zong over zijn eigen leven. Ik heb er echter geen idee van of hij dit deed om het van zich af te zetten, of om zijn luisteraars te laten weten dat het niet allemaal gaat zoals jezelf wilt. En heel eerlijk vind ik dat ook helemaal niet belangrijk. Want heb mezelf namelijk net ook maar weer een glas met alcohol ingeschonken, en bedacht dat de muziek grappig is, maar dat er maar een paar liedjes zijn die me raken.

Hazes is alleen maar de aanleiding geweest van dit schrijven. Want wat hij misschien deed met zijn zingen doe ik met m’n schrijven en dichten, zoeken naar een manier om je problemen / ergernissen van je af te zetten. Jij doet dat misschien op een andere manier, doet dat misschien door bidden. Niets mis mee, maar ik doe het zo. Want ik word me bewust van de dingen om me heen als ik schrijf en dichten. Luister opeens veel meer naar wat er om me heen gebeurd. Zo zie nu dat onze logeer vogel bij de tralies van zijn kooi opvliegt. Als of hij wil zeggen, ik zal er eens voor zorgen dat de kooi omvat en ik de vrijheid tegemoet kan. Heb hem toch maar even toegesproken, dat dat niet de bedoeling kon zijn. Geen idee of hij het begrijpt, maar ik heb het gezegd... Maar problemen oplossen mag je op elke manier proberen die je voor handen hebt, als je aan het einde maar niet vergeet wie je heeft geholpen. Want je kunt het niet uit jezelf...

Ik denk dat ik nog maar even verder luister naar Hazes, en want ik ben alweer een stuk rustiger dan dat ik was voor dat ik begon met schrijven. Door zijn zingen heb ik ondertussen een gedicht af en deze column. Ik nodig je uit om uit te vissen wat jou uitlaatklep is als je problemen of ergernissen hebt. Als dat net zoiets is al dit, hoop ik dat je rust vind in het typen en luisteren. Als het iets heel anders is hoop ik dat je daar je rust in vindt, als je maar niet vergeet wie het was die het je deed beseffen.

Ik sluit af met een titel van Hazes die iets veranderd heb: "Want Hij gelooft in mij!!"

Populaire posts van deze blog

te open? of gewoon eerlijk?

Ik heb voor mijzelf besloten dat ik eigenlijk wel iets anders wil maar ik weet niet wat. Daarnaast heb ik ook besloten dat het werk wat ik wil gaan doen, niet minder geld mag opleveren dan ik heb aan het einde van 7% loonsverhoging die we gaan krijgen. En ik ben er nog niet uit wat ik nu precies wil. Wat wil ik voor mijzelf? Wil ik weer voor een baas? Wil ik in opdracht werken? Wil ik mijn hobby fotograferen te gelde maken? Wil ik verder met het schrijven wat ik doe? Of wil ik dit combineren met de foto’s? Of wil ik nog iets heel anders?
Ik weet het allemaal niet. Het speelt vaak door mijn hoofd, maar daar blijft het bij. Of eigenlijk ook niet, want ik word er onrustig door. Ben mijzelf niet als ik hiermee bezig geweest ben.
Knorrig, gepikeerd, onrustig, druk en vul het rijtje maar verder aan. En dat is weer vervelend voor de rest… Tja en loslaten kan ik het ook nog niet.
Het allergrootste probleem om niet door te zetten is het feit dat ik voor mijn doen een best hoog salaris heb, en …

Leerproces: blij en trots zijn

Sinds ik weet dat mijn zusje haar droom achterna aan het jagen is, en dat doet ze wat mij betreft zeer verdienstelijk, was ik eerst een beetje verbolgen. De reden ligt voor de hand, ik wil immers graag het alleen recht hebben. Maar ja dat kan niet ben ik in de loop der jaren achtergekomen, dus heb ik het heel gauw laten varen toen het in mijn gedachten kwam. En ik ben gaan lezen... En leuk dat het is!! Geweldig! Ik zou nu graag willen dat ze er veel eerder aan begonnen was, maar ja achteraf... Precies.

Afgelopen zaterdag waren we even bij hen omdat hun oudste dochter jarig was en toen hebben we eindelijk weer eens een beetje bijgeklept. Heel gezellig, en heel warm om toch een gezamenlijk iets te hebben. Iets waar je samen over kunt bomen zonder dat een verplichting is. Dit voelt dan zo vertrouwd, en dat maakt je blij. Ik was en dan ook zeer verheugd toen ik haar laatste blog las over de broer en zus liefde die dieper zit dan dat broer en zus zelf weten.
Bedankt zusje, ik heb hem echt …

Ziek

Een week voorbij
Jij zorgt voor mij?
Ja lieverd ik zal om je denken
Je mijn liefde schenken

Een maand voorbij
Zorg je nog steeds voor mij?
Ja lieverd je maakt me nog steeds blij,
Daarom ben ik ook nog steeds dichtbij

Een jaar voorbij
Ben je nog steeds bij mij?
Ja lieverd weet je dat niet meer?

Ben je nu alles vergeten?
Weet je niet meer hoe wij heten?
Weet je niet meer wie we zijn?
Oh wat doet deze ziekte pijn

Maar die arm
Die lach, van iedere dag
Die geeft me zoveel vreugde
Dat doet me zoveel goed
Daardoor ga ik door,
Elke dag met nieuwe moed.