Doorgaan naar hoofdcontent

HIJ gelooft in mij!

Het is zo raar...Ik zit aan de achterkant van onze kamer en heb nergens zin. Kijk af en toe naar m’n spiegelbeeld in het raam, en schaam me voor me mezelf. Terwijl ik aan de andere kant luisterend en kijkend naar een concert in de Arena van Andre Hazes, bedenk dat ik het nog helemaal niet zo slecht doe. Maar hij raakt me wel weer. Hij mocht dan veel drinken en ook zijn drank nodig hebben gehad, maar zingen kon hij wel. Hij was doof, maar zong! Zong over alles wat er in het leven gebeurde, en stond te gebeuren. Zong over zijn eigen leven. Ik heb er echter geen idee van of hij dit deed om het van zich af te zetten, of om zijn luisteraars te laten weten dat het niet allemaal gaat zoals jezelf wilt. En heel eerlijk vind ik dat ook helemaal niet belangrijk. Want heb mezelf namelijk net ook maar weer een glas met alcohol ingeschonken, en bedacht dat de muziek grappig is, maar dat er maar een paar liedjes zijn die me raken.

Hazes is alleen maar de aanleiding geweest van dit schrijven. Want wat hij misschien deed met zijn zingen doe ik met m’n schrijven en dichten, zoeken naar een manier om je problemen / ergernissen van je af te zetten. Jij doet dat misschien op een andere manier, doet dat misschien door bidden. Niets mis mee, maar ik doe het zo. Want ik word me bewust van de dingen om me heen als ik schrijf en dichten. Luister opeens veel meer naar wat er om me heen gebeurd. Zo zie nu dat onze logeer vogel bij de tralies van zijn kooi opvliegt. Als of hij wil zeggen, ik zal er eens voor zorgen dat de kooi omvat en ik de vrijheid tegemoet kan. Heb hem toch maar even toegesproken, dat dat niet de bedoeling kon zijn. Geen idee of hij het begrijpt, maar ik heb het gezegd... Maar problemen oplossen mag je op elke manier proberen die je voor handen hebt, als je aan het einde maar niet vergeet wie je heeft geholpen. Want je kunt het niet uit jezelf...

Ik denk dat ik nog maar even verder luister naar Hazes, en want ik ben alweer een stuk rustiger dan dat ik was voor dat ik begon met schrijven. Door zijn zingen heb ik ondertussen een gedicht af en deze column. Ik nodig je uit om uit te vissen wat jou uitlaatklep is als je problemen of ergernissen hebt. Als dat net zoiets is al dit, hoop ik dat je rust vind in het typen en luisteren. Als het iets heel anders is hoop ik dat je daar je rust in vindt, als je maar niet vergeet wie het was die het je deed beseffen.

Ik sluit af met een titel van Hazes die iets veranderd heb: "Want Hij gelooft in mij!!"

Reacties

Populaire posts van deze blog

te open? of gewoon eerlijk?

Ik heb voor mijzelf besloten dat ik eigenlijk wel iets anders wil maar ik weet niet wat. Daarnaast heb ik ook besloten dat het werk wat ik wil gaan doen, niet minder geld mag opleveren dan ik heb aan het einde van 7% loonsverhoging die we gaan krijgen. En ik ben er nog niet uit wat ik nu precies wil. Wat wil ik voor mijzelf? Wil ik weer voor een baas? Wil ik in opdracht werken? Wil ik mijn hobby fotograferen te gelde maken? Wil ik verder met het schrijven wat ik doe? Of wil ik dit combineren met de foto’s? Of wil ik nog iets heel anders?
Ik weet het allemaal niet. Het speelt vaak door mijn hoofd, maar daar blijft het bij. Of eigenlijk ook niet, want ik word er onrustig door. Ben mijzelf niet als ik hiermee bezig geweest ben.
Knorrig, gepikeerd, onrustig, druk en vul het rijtje maar verder aan. En dat is weer vervelend voor de rest… Tja en loslaten kan ik het ook nog niet.
Het allergrootste probleem om niet door te zetten is het feit dat ik voor mijn doen een best hoog salaris heb, en …

Nieuwe hoop!

De afgelopen maanden waren rare maanden, druk, verwarrend en veel eisend. De operatie, de breuk, het ongeluk. De pijn in de rug. Allemaal dingen waar we aan het begin van het jaar geen rekening hadden gehouden. Dingen die, behalve de operatie, onverwachts kwamen. Die ad-hoc vroegen om een oplossing en die gelukkig allemaal wel goed opgepakt zijn, maar toch. Het vreet aan je, het doet wat met je en je hebt er last van. En juist dat laatste dat werkt zich dan op momenten dat je er helemaal niet op rekent. Meestal zijn het kleine dingen die de emmer doen overlopen, maar soms...
Gelukkig heb ik net op tijd de kraan gedicht, maar het scheelde niet veel of de emmer stoomde keihard over. En deze keer was het niet iets kleins. Maar iets geks. Iets waar je geen rekening mee houdt, maar wat gebeurd in het leven. Wat het is laat ik in het midden, want ik heb geen toestemming gevraagd of ik het mocht gebruiken in mijn blog. Laten we het er op houden dat het echt vervelend is, en dat je er knap la…

Samen zijn we sterk

Wat moet je doen als je verdrietig bent En pijn en eenzaamheid kent? Huilen en in een hoekje kruipen? Ergens heel stil, ver weg het donker in sluipen?
Wat moet je doen als je oud bent? De wereld om je heen je niet meer kent. Vrienden, familie hebt verloren Er niemand meer is om je te storen?
Wat doe je als je jong en onbevangen bent Vrees en schaamte zijn je onbekend Dan denk je niet aan morgen Leef je vandaag heerlijk zonder morgen
Maar als pijn, verdriet en eenzaamheid Vervangen worden door liefde en aandacht Komt terug alle sterke levenskracht En is daar terug alle oude strijd
Dan kunnen we samen het leven door Vinden we wegen en een heel nieuw spoor Alleen maar door het luisterende oor En de stille kracht, Van iemand die samen met je huilt En samen met je lacht!
Dan maakt het niet meer uit jong of oud te zijn Eenzaam, verdrietig of in pijn. Dan zijn er krachten aan het werk Voor allen, want samen zijn we sterk