En weer kan ik buiten zitten tot na tienen! Wat is dat toch heerlijk... Ik ben zo blij dat het eindelijk zomer
geworden is. Want ik was dat grijze, donkere koude Nederlandse weer wel zat. En dus eten wij al meer dan een week buiten. 's Middags, 's avonds wat een geweldige zegen is dat om zonder last buiten te eten. Maar het gekke is dan ook weer dat we gedurende deze periode nooit compleet zijn geweest. Er was telkens minimaal één afwezig. Ach laten we dat maar houden op het feit dat het vakantie is...
Het nadeel aan dit mooie weer is dat wel weer dat er na anderhalve week alweer geluiden te horen zijn dat het veel te droog is. En dat er nu weer teveel drinkwater wordt verspild door de tuinders en boeren. Want uit sloot halen, nee dat kan niet want dan komt het droog te staan en dat is weer slecht voor het grondwater. Met andere woorden het is nooit goed.Nu ik bovenstaande heb bedacht, bedenk ik mij ook direct
dat er wel een vergelijking mogelijk is met mijn geloof.
Als het mij voor de wind gaat dan heb ik een goede band met God, maar als het te goed gaat zeg ik niets. Gaat het me echter slechter dan verwijt ik God dat Hij me laat vallen. En als ik dan probeer een verklaring te vinden graaf ik weer te diep, wat dan weer ten koste gaat van mijzelf. Gek is dat.
Nu ik van de helft van mijn medicijnen af ben, heb ik het gevoel dat ik mijzelf behoorlijk goed ben gaan leren kennen. Maar ben ik ook een beetje in de droogte van mijn bestaan aangekomen. Ik wil wel sproeien maar zie dat mijn sloot droog ligt. Het water uit de kraan, weet ik niet te gebruiken omdat ik een aansluiting mis.
En ben nog niet uitgedroogd, maar sta wel erg droog.
Ik mis de inspiratie om duidelijk te zijn. En hoop dan ook dat ik door middel van deze column de juiste aansluiting aan de kraan terug vind. Want door het sproeien met dat water vult zich mijn sloot terug en kan ik verder overleven. Ik wil je dus ook vragen om na te denken of je net als ik bijna droog staat of niet? Zo niet vertel mij en anderen hoe we weer aansluiting kunnen vinden.
geworden is. Want ik was dat grijze, donkere koude Nederlandse weer wel zat. En dus eten wij al meer dan een week buiten. 's Middags, 's avonds wat een geweldige zegen is dat om zonder last buiten te eten. Maar het gekke is dan ook weer dat we gedurende deze periode nooit compleet zijn geweest. Er was telkens minimaal één afwezig. Ach laten we dat maar houden op het feit dat het vakantie is...
Het nadeel aan dit mooie weer is dat wel weer dat er na anderhalve week alweer geluiden te horen zijn dat het veel te droog is. En dat er nu weer teveel drinkwater wordt verspild door de tuinders en boeren. Want uit sloot halen, nee dat kan niet want dan komt het droog te staan en dat is weer slecht voor het grondwater. Met andere woorden het is nooit goed.Nu ik bovenstaande heb bedacht, bedenk ik mij ook direct
dat er wel een vergelijking mogelijk is met mijn geloof.
Als het mij voor de wind gaat dan heb ik een goede band met God, maar als het te goed gaat zeg ik niets. Gaat het me echter slechter dan verwijt ik God dat Hij me laat vallen. En als ik dan probeer een verklaring te vinden graaf ik weer te diep, wat dan weer ten koste gaat van mijzelf. Gek is dat.
Nu ik van de helft van mijn medicijnen af ben, heb ik het gevoel dat ik mijzelf behoorlijk goed ben gaan leren kennen. Maar ben ik ook een beetje in de droogte van mijn bestaan aangekomen. Ik wil wel sproeien maar zie dat mijn sloot droog ligt. Het water uit de kraan, weet ik niet te gebruiken omdat ik een aansluiting mis.
En ben nog niet uitgedroogd, maar sta wel erg droog.
Ik mis de inspiratie om duidelijk te zijn. En hoop dan ook dat ik door middel van deze column de juiste aansluiting aan de kraan terug vind. Want door het sproeien met dat water vult zich mijn sloot terug en kan ik verder overleven. Ik wil je dus ook vragen om na te denken of je net als ik bijna droog staat of niet? Zo niet vertel mij en anderen hoe we weer aansluiting kunnen vinden.
Reacties
Een reactie posten