Doorgaan naar hoofdcontent

Water nodig

En weer kan ik buiten zitten tot na tienen! Wat is dat toch heerlijk... Ik ben zo blij dat het eindelijk zomer
geworden is. Want ik was dat grijze, donkere koude Nederlandse weer wel zat. En dus eten wij al meer dan een week buiten. 's Middags, 's avonds wat een geweldige zegen is dat om zonder last buiten te eten. Maar het gekke is dan ook weer dat we gedurende deze periode nooit compleet zijn geweest. Er was telkens minimaal één afwezig. Ach laten we dat maar houden op het feit dat het vakantie is...

Het nadeel aan dit mooie weer is dat wel weer dat er na anderhalve week alweer geluiden te horen zijn dat het veel te droog is. En dat er nu weer teveel drinkwater wordt verspild door de tuinders en boeren. Want uit sloot halen, nee dat kan niet want dan komt het droog te staan en dat is weer slecht voor het grondwater. Met andere woorden het is nooit goed.Nu ik bovenstaande heb bedacht, bedenk ik mij ook direct
dat er wel een vergelijking mogelijk is met mijn geloof.

Als het mij voor de wind gaat dan heb ik een goede band met God, maar als het te goed gaat zeg ik niets. Gaat het me echter slechter dan verwijt ik God dat Hij me laat vallen. En als ik dan probeer een verklaring te vinden graaf ik weer te diep, wat dan weer ten koste gaat van mijzelf. Gek is dat.

Nu ik van de helft van mijn medicijnen af ben, heb ik het gevoel dat ik mijzelf behoorlijk goed ben gaan leren kennen. Maar ben ik ook een beetje in de droogte van mijn bestaan aangekomen. Ik wil wel sproeien maar zie dat mijn sloot droog ligt. Het water uit de kraan, weet ik niet te gebruiken omdat ik een aansluiting mis.
En ben nog niet uitgedroogd, maar sta wel erg droog.

Ik mis de inspiratie om duidelijk te zijn. En hoop dan ook dat ik door middel van deze column de juiste aansluiting aan de kraan terug vind. Want door het sproeien met dat water vult zich mijn sloot terug en kan ik verder overleven. Ik wil je dus ook vragen om na te denken of je net als ik bijna droog staat of niet? Zo niet vertel mij en anderen hoe we weer aansluiting kunnen vinden.

Populaire posts van deze blog

Leerproces: blij en trots zijn

Sinds ik weet dat mijn zusje haar droom achterna aan het jagen is, en dat doet ze wat mij betreft zeer verdienstelijk, was ik eerst een beetje verbolgen. De reden ligt voor de hand, ik wil immers graag het alleen recht hebben. Maar ja dat kan niet ben ik in de loop der jaren achtergekomen, dus heb ik het heel gauw laten varen toen het in mijn gedachten kwam. En ik ben gaan lezen... En leuk dat het is!! Geweldig! Ik zou nu graag willen dat ze er veel eerder aan begonnen was, maar ja achteraf... Precies.

Afgelopen zaterdag waren we even bij hen omdat hun oudste dochter jarig was en toen hebben we eindelijk weer eens een beetje bijgeklept. Heel gezellig, en heel warm om toch een gezamenlijk iets te hebben. Iets waar je samen over kunt bomen zonder dat een verplichting is. Dit voelt dan zo vertrouwd, en dat maakt je blij. Ik was en dan ook zeer verheugd toen ik haar laatste blog las over de broer en zus liefde die dieper zit dan dat broer en zus zelf weten.
Bedankt zusje, ik heb hem echt …

Ziek

Een week voorbij
Jij zorgt voor mij?
Ja lieverd ik zal om je denken
Je mijn liefde schenken

Een maand voorbij
Zorg je nog steeds voor mij?
Ja lieverd je maakt me nog steeds blij,
Daarom ben ik ook nog steeds dichtbij

Een jaar voorbij
Ben je nog steeds bij mij?
Ja lieverd weet je dat niet meer?

Ben je nu alles vergeten?
Weet je niet meer hoe wij heten?
Weet je niet meer wie we zijn?
Oh wat doet deze ziekte pijn

Maar die arm
Die lach, van iedere dag
Die geeft me zoveel vreugde
Dat doet me zoveel goed
Daardoor ga ik door,
Elke dag met nieuwe moed.

Wachten duurt lang

Niet wetende wat precies te verwachten qua tijd bracht ik vanmorgen mijn vrouw naar het ziekenhuis. Over tijdstip waarop we daar moesten zijn wil ik het niet hebben, te meer omdat het ook nog een uur vroeger had gekund. De broeder die de opname bij haar deed wilde geen tijdsbestek noemen daar hij niet precies wist wat ze allemaal zouden tegenkomen. Op dat moment snapte ik dat  helemaal. Ik was immers de grote stoere man die alles weg lachte en overal een antwoord op had. Maar nu de tij verstrijkt en ik geen idee heb wat er allemaal in de tussenliggende periode met mijn vrouw is gebeurd, baal ik eigenlijk dat hij geen tijd heeft genoemd. Ik durf niet met mijn werk aan de slag want stel nou dat ze bellen... Ik durf niet even te gaan wandelen, want stel nou dat ze bellen. Ik durf gewoon niets, want ze zouden eens kunnen bellen.

Ik heb de tv maar aangezet in de hoop dat daar iets op is wat ik interessant vind. Maar helaas... Behalve een tsunami waarschuwing naar aanleiding van de aardbevi…