Doorgaan naar hoofdcontent

Goedemorgen

Zo stil zittend in de hoek van de bank, kijkend naar buiten waar de op dit moment de vogels inderdaad fluiten, word ik stil van alle moois wat ik zie. Want waar ik de vorige keer nog verzuchtte van de winter die maar niet voorbij wilde gaan, nu kan ik niet anders dan juichen over de lente die is gekomen. Koning winter heeft eindelijk zijn abdictie moeten aankondigen, en plaats moeten maken voor de lente. 
Het is net als of de natuur de opdracht heeft gekregen om net als ons koningshuis te gaan wisselen. Alsof God ons laat zien, kijk ook in mijn natuur is er sprake van abdictie. En ik moet zeggen, dat ik het momenteel en dit jaar, geweldig vind. Zo mooi en zoveel wat je nu ziet. Want in de ene tuin is er sprake van een volledige bloei van de bollen, en de andere tuin komt nog maar de helft tot bloei en staat er nog veel meer klaar om te gaan bloeien, vogels die nu beginnen met nesten bouwen omdat er nu genoeg voedsel is voor tijdens de broed periode. Ik kom ogen en oren te kort.

Zo stil zittend in de hoek van de bank, kijkend naar buiten en wetend dat het in huis nu ook wel gauw zal ontwaken. De jongste is alweer bijna klaar met haat zwemles, zoonlief zal wel zo wakker worden want ondanks de vakantie is die ook altijd vroeg, en de oudste? Die zal wel weer proberen zo lang mogelijk in haar bed willen liggen. En als ik dan straks terug kom uit het zwembad zal mijn vrouw ook al wel weer wakker zijn. Wat dan weer betekend dat we boodschappen moeten gaan doen, mijn favoriete bezigheid... Maar er weer een nieuwe dag aangebroken die haar eigen zorgen heeft kent, maar nog veel beter die haar eigen mooie dingen zal kennen.

Zo stil zittend in de hoek van de bank, luisterd naar de mooie muziek op radio 4, ben ik tot de conclussie gekomen dat het tijd is om weer een column te schrijven. Eentje die gaat over het begin van deze mooie dag. Die mooie dag die nu echt de lente aankondigd. De lente die de troon van koning winter heeft mogen bestijgen, om haar vervolgens te doen smelten. Doordat ze dat doet komt die hele mooie nieuwe troonte voorschijn, met al haar kleuren. Deze kleuren die 's morgens zo extra mooi lijken doordat de zon op haar schijnt.

Zo stil zittend in de hoek van de bank, heb ik stilletjes mijn handen gevouwen en tot God gebeden of Hij mij toch vaker samen met Hem wil doen wakker worden. Want ik heb toch echt genoeten van deze korte tijd in de hoek van de bank, kijkend naar buiten en luisterd naar de vogels die fluiten de muziek klinkend uit de boxen van de radio.

Goedemorgen

Reacties

Populaire posts van deze blog

te open? of gewoon eerlijk?

Ik heb voor mijzelf besloten dat ik eigenlijk wel iets anders wil maar ik weet niet wat. Daarnaast heb ik ook besloten dat het werk wat ik wil gaan doen, niet minder geld mag opleveren dan ik heb aan het einde van 7% loonsverhoging die we gaan krijgen. En ik ben er nog niet uit wat ik nu precies wil. Wat wil ik voor mijzelf? Wil ik weer voor een baas? Wil ik in opdracht werken? Wil ik mijn hobby fotograferen te gelde maken? Wil ik verder met het schrijven wat ik doe? Of wil ik dit combineren met de foto’s? Of wil ik nog iets heel anders?
Ik weet het allemaal niet. Het speelt vaak door mijn hoofd, maar daar blijft het bij. Of eigenlijk ook niet, want ik word er onrustig door. Ben mijzelf niet als ik hiermee bezig geweest ben.
Knorrig, gepikeerd, onrustig, druk en vul het rijtje maar verder aan. En dat is weer vervelend voor de rest… Tja en loslaten kan ik het ook nog niet.
Het allergrootste probleem om niet door te zetten is het feit dat ik voor mijn doen een best hoog salaris heb, en …

Nieuwe hoop!

De afgelopen maanden waren rare maanden, druk, verwarrend en veel eisend. De operatie, de breuk, het ongeluk. De pijn in de rug. Allemaal dingen waar we aan het begin van het jaar geen rekening hadden gehouden. Dingen die, behalve de operatie, onverwachts kwamen. Die ad-hoc vroegen om een oplossing en die gelukkig allemaal wel goed opgepakt zijn, maar toch. Het vreet aan je, het doet wat met je en je hebt er last van. En juist dat laatste dat werkt zich dan op momenten dat je er helemaal niet op rekent. Meestal zijn het kleine dingen die de emmer doen overlopen, maar soms...
Gelukkig heb ik net op tijd de kraan gedicht, maar het scheelde niet veel of de emmer stoomde keihard over. En deze keer was het niet iets kleins. Maar iets geks. Iets waar je geen rekening mee houdt, maar wat gebeurd in het leven. Wat het is laat ik in het midden, want ik heb geen toestemming gevraagd of ik het mocht gebruiken in mijn blog. Laten we het er op houden dat het echt vervelend is, en dat je er knap la…

Samen zijn we sterk

Wat moet je doen als je verdrietig bent En pijn en eenzaamheid kent? Huilen en in een hoekje kruipen? Ergens heel stil, ver weg het donker in sluipen?
Wat moet je doen als je oud bent? De wereld om je heen je niet meer kent. Vrienden, familie hebt verloren Er niemand meer is om je te storen?
Wat doe je als je jong en onbevangen bent Vrees en schaamte zijn je onbekend Dan denk je niet aan morgen Leef je vandaag heerlijk zonder morgen
Maar als pijn, verdriet en eenzaamheid Vervangen worden door liefde en aandacht Komt terug alle sterke levenskracht En is daar terug alle oude strijd
Dan kunnen we samen het leven door Vinden we wegen en een heel nieuw spoor Alleen maar door het luisterende oor En de stille kracht, Van iemand die samen met je huilt En samen met je lacht!
Dan maakt het niet meer uit jong of oud te zijn Eenzaam, verdrietig of in pijn. Dan zijn er krachten aan het werk Voor allen, want samen zijn we sterk