Mijn columns en gedachten

Als je wereld klein is En je niet meer weet wat liefde is? Wat moet je dan? Als je denkt dat mensen je pijn niet begrijpen En je dus alleen in het donker zit Wat moet je dan? Als alles van je weg glijdt En je tegen alledaagse dingen strijd Wat moet je dan? Waar moet je heen? Waar vindt je de schouder om op te huilen? Waar die liefdevolle arm? Waar de knuffel die je nodig hebt? Weet je? er is altijd één die je hoort Die altijd luistert en je nooit ergens mee stoort Soms moet je er op gewezen worden Soms vindt je hem in één keer Blijf niet alleen in pijn en verdriet maar zoek degene die je ziet Want alleen? Red je het niet! Vergeet het dus niet! Er is altijd één die je ziet! Dan wordt donker licht Zwart wordt wit Pijn wordt accepteren En dat door opnieuw liefde te leren!

Hoe herkenbaar het verhaal hieronder voor een blogger zoals ik ben. Misschien zelfs wel voor de persoon die ik ben. Maar wat verschrikkelijk heerlijk dat er dit soort verhalen zijn. ============================================================== De eekhoorn zat op de tak voor zijn deur en voelde zich moedeloos. Het was een eigenaardig gevoel dat hij wel vaker had als het slecht weer was of als er een hele dag niemand toevallig langskwam. De mier had hem verteld dat dat gevoel moedeloosheid heette. Het was een grijze dag en de eekhoorn kon maar niet besluiten om naar binnen te gaan. Hij pakte een stuk berkenschors dat naast zijn deur lag en begon zomaar een brief te schrijven. ‘Beste’ schreef hij. Toen stopte hij. Beste wie? dacht hij. Hij kon niemand bedenken. Hij zuchtte en schreef verder. Beste, Ik wou dat ik eens Meer schreef hij niet. Dat heb ik altijd als ik me moedeloos voel, dacht hij. Dan weet ik niet wat ik wil. Er stak een klein briesje op dat de brief uit zijn handen ...

Een week voorbij Jij zorgt voor mij? Ja lieverd ik zal om je denken Je mijn liefde schenken Een maand voorbij Zorg je nog steeds voor mij? Ja lieverd je maakt me nog steeds blij, Daarom ben ik ook nog steeds dichtbij Een jaar voorbij Ben je nog steeds bij mij? Ja lieverd weet je dat niet meer? Ben je nu alles vergeten? Weet je niet meer hoe wij heten? Weet je niet meer wie we zijn? Oh wat doet deze ziekte pijn Maar die arm Die lach, van iedere dag Die geeft me zoveel vreugde Dat doet me zoveel goed Daardoor ga ik door, Elke dag met nieuwe moed.

Niet wetende wat precies te verwachten qua tijd bracht ik vanmorgen mijn vrouw naar het ziekenhuis. Over tijdstip waarop we daar moesten zijn wil ik het niet hebben, te meer omdat het ook nog een uur vroeger had gekund. De broeder die de opname bij haar deed wilde geen tijdsbestek noemen daar hij niet precies wist wat ze allemaal zouden tegenkomen. Op dat moment snapte ik dat  helemaal. Ik was immers de grote stoere man die alles weg lachte en overal een antwoord op had. Maar nu de tij verstrijkt en ik geen idee heb wat er allemaal in de tussenliggende periode met mijn vrouw is gebeurd, baal ik eigenlijk dat hij geen tijd heeft genoemd. Ik durf niet met mijn werk aan de slag want stel nou dat ze bellen... Ik durf niet even te gaan wandelen, want stel nou dat ze bellen. Ik durf gewoon niets, want ze zouden eens kunnen bellen. Ik heb de tv maar aangezet in de hoop dat daar iets op is wat ik interessant vind. Maar helaas... Behalve een tsunami waarschuwing naar aanleiding van de aar...

Ik had mijn gedachten er al over klaar Maar die zijn bij te stellen niet waar?? Want wie weet wat het ons brengt Nu nog onbekend Nu nog onbemint Nu nog heerlijk onbevlekt Nu nog schoon en fris Kijkend naar wat is geweest Dan overheerst de puinhoop toch het meest Want ik was niet zo schoon En niet zo onbevlekt Maar met schuld en zonden overdekt Ik heb me laten gaan Waardoor er ruzie, verkeerde dingen zijn ontstaan Ik ben verkeerd geweest Zeg nu sorry tegen ieder die dit leest Gelukkig Nieuwjaar gewenst En heel veel liefde en plezier, Want er is weer een nieuw begin!

Kerstconcert, Zingen, spelen Je gevoelens over Kerst delen, Zingen over kindje in de stal, Waar ik in eerbied voor nederval. Ook toen ik het moeilijk had, En om hulp en verlichting bad, Was de gedachte aan het Kind Dat zo trouw haar zondaars mint. Voldoende om te blijven geloven, Dat het mijn verdriet kan doven. Nu kan ik niet meer zingen of speken Heer, Maar leg wel mijn verdriet bij U neer. Ik blijf nu maar luisteren En zing zachtjes mee, bijna fluisteren Naar zang en spel, Omdat ik mijn vertrouwen op U stel. Dank Heer, Dank telkens weer Voor Liefde en Kracht, die ons Jezus bracht.

Ik keek zojuist naar buiten, daar waar het grijs nat, koud en winderig is, en zag daar de laatste rest van een sneeuwpop staan. Een sneeuwpop die gemaakt is door Anneke, maar waar de bal door Ton gerold is van sneeuw die volgens hem niet wilde plakken. Maar waarmee hij wel de tuin kon schoonmaken. Maar deze sneeuwmaan is aan het vergaan, hij is in elkaar gezakt en wordt door de regen steeds kleiner en kleiner, en zal waarschijnlijk aan het einde van de dag niet meer zijn dan een klein hoopje blaadjes en takjes. En we kennen zijn plaats niet meer. Eigenlijk staat deze sneeuwman ook wel voor hoe het met ons mensen gaat. De sneeuwpop wordt gemaakt van verse sneeuw welke uit de hemel komt. Hoe meer er valt hoe groter de sneeuwpop kan worden. Maar zodra het stopt met sneeuwen moet je het doen met datgene wat er nog ligt. Zo lang de temperatuur laag genoeg is zal de sneeuwpop blijven bestaan, maar zodra de temperatuur omhoog gaat is hem geen lang leven meer beschoren. Hoe groter en hoe dik...