Mijn columns en gedachten

Tijdens de auto rit vanmorgen luisterde ik naar een preek van Erik. Tijdens het luisteren was er een auto achter mij die in mijn spiegel telkens dichtbij en dan weer verder weg was. Tijdens rijden heel erg irritant, maar het deed mij denken aan mijn relatie die ik heb met het geloof. Daar heb ik precies hetzelfde. Het ene moment ben ik hier heel erg mee bezig en ben ik heel dichtbij datgene wat ik geloof, om er een volgend moment weer heel ver bij weg te zijn. Dat is heel irritant. Maar ik denk ook de de essentie van het geloof. En juist daar gaat het vaak mis bij mij. Ik had heel veel aandacht voor de woorden die Erik sprak, en kon hem goed volgen. Maar door de auto ben ik eigenlijk de draad kwijt geraakt. Best wel jammer, want ik zou juist hier meer en nog veel meer en beter van willen hebben. Maar heb nu uit eindelijk minder minder gekregen. Al denk ik de strekking van zijn verhaal juist dit is. Al rijdend en verder luisterend deed ik iets wat ik niet zou moeten doen, namelijk mijn ...

  Ik heb leeftijd issues. Ik bedoel dit : Volgend jaar word ik 50, maar als ik naar mijzelf kijk als ik weer eens langs een spiegel kom, nou dan vind ik dat niet. Mijn gevoel zegt dan dat ik nog maar net kom kijken. En dat botst dan weer met de werkelijkheid. Ja en dan gaat mijn brein op hol. Want hoe kan dit? Waarom denk ik dit? Hoe zou ik er dan uit moeten zien in mijn 50e levensjaar? Van die bijzondere gedachten, waar ik dan niet uit kom. Want wat is er in de jaren veranderd dat ik dit nu denk? Ik sprak nog niet zolang geleden een oud-leraar, en die gaf aan dat hij nog steeds les gaf. Hij zei ik was een jong broekie toen ik voor het eerst daar op school kwam. Ik moest dit inderdaad beamen, maar gaf aan dat in mijn ogen de rest van de leraren oud was. Echter toen onze oudste naar het middelbaar onderwijs ging, bleken dezelfde leraren er nog steeds te zijn. Dus? Ze waren eigenlijk nog helemaal niet zo heel erg oud. Ik heb hier al eens over geschreven. Maar ik dwaal af, van mijn is...

Geen idee waarom maar er is iets in dat wil schrijven over het oppakken van zaken, en er dan halverwege mee stoppen of niet afmaken. Dat is zoiets bijzonders en ik merk dat het me de laatste tijd steeds vaker overkomt. Zou dat leeftijd zijn? Of gewoon iets wat een ieder heeft? Of ligt het aan het feit dat ik ADHD/ADD/AHD of iets van dien aard heb? Of ligt het gewoon aan het feit dat ik te druk ben, en geen tijd genoeg voor mezelf neem zoals ik de laatste keer schreef? Ik weet het niet, maar vind het wel vervelend. Ik wil de dingen namelijk graag afmaken en wel op zo'n manier dat het nooit weer terugkomt in de vorm waarin het nu tot mij gekomen is. Een vraag wordt beantwoord en een probleem opgelost. Als het terugkomt, bekend het dus dat ik niet goed genoeg mijn best gedaan heb om het op te lossen. En dan aanlopen tegen het feit dat ik iets oppak en niet goed afmaak, dat gaat fout.  Ik merk dat ik dingen ga uitstellen. Zo van: "O dat kan later ook nog wel, dan heb ik direct iet...