Mijn columns en gedachten

Gisteren liep ik voor het eerst sinds lange tijd weer eens een lange wandeling. Ik vind dat geweldig om te doen. EN deze keer was het bijna op het perfecte af. Mooie vergezichten, mooie landschapsplaten terwijl je voor je uit kijkt. Reeën die voor je uit het bos over het pad springen. Het was een machtig mooie dag om te wandelen. Dan geniet ik optimaal. Vergeet bijna alles wat er in mij omgaat en dat is zo heerlijk. Maar dan, als ik zo halverwege ben en al zoveel gezien heb dan gaat het in mijn gedachten vaak even mis. Dan wordt ik zo ondankbaar kind. Dan wil ik altijd meer dan ik al heb gezien. En dan begin in mijzelf daarover te praten. o van: "Het zou mooi zijn als...." En dat overviel mij gisteren ook. Ik had zoveel mooie dingen gezien. Ik was echt zo dankbaar dat ik het allemaal mocht zien en meemaken, maar toch weer halverwege, het zou mooi zijn als ik nu ook nog een vosje of ijsvogeltje zou kunnen gaan zien. Ik heb mij toen echt een ondankbaar kind gevoelt. Ondankbaar....

  Ik ben begonnen met een cursus emotie beheersen / herkennen. Neeh hij heet omgaan met emoties. Okay ik ben nog maar net begonnen, maar ik loop vast bij de vraag hoe ga jij om met angst? Ik kreeg een filmpje te zien waarin er werd opgepast op een klein kindje. Deze komt naar beneden met de opmerking dat het niet kan slapen omdat er een monster onder het bed zit. Wat doe je? Zeg je niet aanstellen en gewoon gaan slapen? Of zeg je er bestaan geen monsters dus gewoon gaan slapen? Of ga je mee naar boven en kijk je samen onder het bed? Das niet zo moeilijk toch? We gaan naar boven en kijken samen onder het bed, constateren dat er geen monsters zitten blijven vervolgens nog even ter geruststelling en hebben daarmee het probleem opgelost. Maar hoe ga je om met je eigen angst? Wat doe jij als je bang bent? Die vraag kwam eigenlijk best wel hard binnen. En ik ben er nog steeds me bezig, want ik heb eigenlijk geen idee. Jij? Heb jij een idee wat je doet? Hoe langer ik er over nadenk, en ik...