Mijn columns en gedachten

 Er is een lied met de volgende regels: "Zijn uwe lampen wel gereed? En branden ze wel goed?" Ik heb dit altijd (en nog) met volle overtuiging gezongen als het werd opgegeven. Hetzij in de kerk, het zij tijdens een concert. Maar nu? Nu vraag ik mij echt af of mijn lamp wel gereed was en is? En of ze inderdaad wel goed brand? Want nu ik eindelijk begin te beseffen dat ik het niet alleen kan doen, komt dit boven. Nu ik eindelijk de rust neem om alles te overdenken en te laten landen, denk ik brandde mijn lamp wel goed genoeg? Was ik wel gereed? Had ik inderdaad voldoende olie? Heb ik voldoende brandstof om mijn lamp te laten branden? Of moet ik nog op zoek naar extra olie? Moet ik nog leidingen aanleggen? En een schakelaar voor lamp installeren zodat het niet donker is als de zon weg is? Kan ik op die manier voorkomen dat het donker wordt? Of ben ik al te laat? Ik weet het even niet meer. Brandt mijn lamp voldoende? Is ze gereed om een helder licht te zijn als dat van mij gevra...

De tijd waar blijft deze. En wat doet het met je? Vanavond bij het eten lazen we een stukje over tijd. En waar er allemaal tijd voor is. Toen dacht ik, ja dat is het. Daar moet mijn nieuwste blog maar over gaan. Over tijd, of beter gezegd de tijd. Want in de afgelopen weken heeft ze stil gestaan, is ze langzaam gegaan, maar ook weer heel snel. Heeft zij ons het gevoel gegeven dat er al maanden voorbij zijn, terwijl we in de praktijk nog maar ruim drie weken verder zijn. De tijd heelt alle wonden, zeggen ze dan. Nou ik heb daarin heel veel last van een stollingsziekte. Want deze wonde gaat nog niet helen. Deze zal ook weer niet gaan etteren, maar omdat ze zo diep zit, dieper dan gedacht zal ze er heel lang over doen om te helen. Ondanks de komende heling, zal de plaats van de wonde zichtbaar blijven. Diezelfde tijd zorgt er ook voor dat we heel erg bepaald worden bij het feit dat we allemaal ouder worden. Zondag deed de jongste belijdenis van haar geloof. Durft ze voorin een volle kerk ...