Mijn columns en gedachten

Mijn hoofd is een chaos. Er komt niets tot stand en ik heb geen idee wat ik moet  doen. En dus ga ik maar schrijven. Schrijven over de chaos en over de druk die dit veroorzaakt. Immers er komt niet uit mijn handen en daardoor ben ik een hele dure voor mijn baas. Niet dat die zich daar iets van aantrekt, maar toch ik ben nu een hele dure. Toen ik vanmorgen opstond wist ik al dat ik een probleem had, en daar baalde ik direct van. Tja en als dat gebeurd dan is mijn dag al voor een deel verpest. Dan weet ik gewoon dat het helemaal niets word. Ken je dat? Dat je bij het opstaan al weet dat het een baaldag gaat zijn, worden? Of heb je alleen maar dagen dat het goed gaat? Doe mij er dan een paar. Maar goed ik moet wel door dus ik ben gewoon begonnen op mijn werk. Dat is als ik thuiswerk zoals vandaag de slaapkamer uit en rechtdoor. En ook daar op de kamer ging het natuurlijk mis. De dienst telefoon was uit. Echt uit, uit! Dus oplaadsnoer aan de stekker in het stopcontact, en hop dat de te...

  De stoel Toen ik vanmorgen weer in de auto onderweg naar het werk was, heb ik mij weer verbaast hoe mooi de wereld kan zijn als de mist niet perse over de weg hangt. Tussen huis en Zwolle zag ik machtig mooie dingen, maar op de brug over de IJssel werd ik weggeblazen. Zo jammer dat je op zulke momenten geencamera bij je hebt, en niet de mogelijkheid hebt om je auto stil te zetten. Want dit was echt spectaculair. Wolken van mist hangend over het water, net na de brug. Opklimmend omdat ze oplossen en daardoor het water en de rest niet zichtbaar, maar wel de hogere dingen. Maar met name het wolken principe wat je zag. Ongelofelijk. Normaal zie je dat alleen op afstand of als je in het vliegtuig zit. Maar nu naast mij. En dat neem je dan allemaal op als je daar in 2 á 3 seconden voorbij rijdt en ook nog moet opletten hoe je mede weggebruikers zich gedragen. Ik was echt onder de indruk. Ik neem dit weer mee in mijn gedachten en zal vanavond als ik thuis in de stoel ga liggen hier vast...