Mijn columns en gedachten

Ik heb eerder wel geprobeerd aan te geven hoe mijn blogs / columns ontstaan. Dat ik hier niet zoveel aan kan doen. Ze komen en blijven hangen of ze komen en verdwijnen bijna net zo snel als dat de gedachten erover gaan. Deze keer wil mijn ervaring vanuit de auto er maar weer eens bij halen. Net als de vorige keer was ik weer op weg naar mijn werk. Normaal gesproken is het best wel druk om mij heen dan. Maar vanmorgen was het anders. Kan er niet de vinger opleggen. Zoals iedere chauffeur doet, kijk je om de zoveel tijd eens in je binnenspiegel. Gewoon om te zien wat er achter je gebeurd. Zo ook vanmorgen. Ik keek in de betreffende spiegel en zag een zwart gat. Geen enkele autolamp achter mij was er te zien. Er was gewoon een zwart, donker, lege ruimte. En toen gebeurde het weer met mijn gedachten. Opeens was daar de vergelijking met achterom kijken. Terug kijken naar het verleden. Ik dacht op dat moment zo het er zo uit zien als je je verleden hebt gewist? Als je niets meer weet van hoe...

  Mijn, neeh ik moet zeggen onze kinderen, verweten ons dat wij echt oud aan het worden waren. Geen idee meer wat het voorval was, maar ik was er niet van overtuigt dat dit het geval zou zijn. Want zeg nou zelf, 52 en 48 is niet oud toch? Al zeg ik er direct bij dat het heel betrekkelijk kan zijn, want er zijn mensen die niet zo oud worden. Vandaag in kerk nog weer mogen horen... Maar juist dat jullie zijn oud trof me. Want toen besefte ik mij dat ik dat ook zei tegen de leraren waar ik les van had. Maar nu ik zelf ouder ben, en zij nog steeds lesgeven, besef ik mij dat zij eigenlijk helemaal niet zo oud waren. Dat ze ook nog in de bloei van hun leven stonden, overigens waren er ook wel een paar oudere bij maar dat snapt de lezer ook wel. Maar naar mij de tijd vorderde na de uitspraak, ben ik bij mijzelf eens nagegaan ben ik oud? Of ben ik nog jong? Kan ik nog datgene doen wat ik graag wil? Doe ik nog datgene wat ik mijzelf had voorgenomen dat ik zou doen op deze leeftijd? En eerli...