Mijn columns en gedachten

Toen ik van de week in de auto naar Apeldoorn reed overkwam mij weer zo'n moment waarvan ik dacht, daar moet ik over schrijven. Maar zoals zo vaak vergeet ik het dan direct te doen zodra ik tijd heb. In dit geval was het zelfs zo dat ik mezelf geen tijd gaf om het te doen. Tot nu... Ergens op het stuk tussen Groningen en de afslag Tynaarlo keek ik in mijn binnenspiegel, je weet wel dat ding wat aan de vooruit hangt, en zag dat de weg achter mij helemaal leeg was. Dat gebeurd bijna nooit, maar nu was het echt helemaal leeg. In de tegenovergestelde richting reden wel een paar auto's maar was het ook even erg rustig. En plotseling was de vergelijking daar. De vergelijking met mijn brein, met mijn gedachten beter gezegd. Je herkent het wel, je rijd gewoon rustig op de snelweg. Je houdend aan de snelheid en geen haast om ergens op tijd te komen. Gewoon heerlijk cruisend op de cruis-controll en genietend van de dingen om je heen. En opeens zoeft er een auto voorbij, en nog een, en no...

Daar zit ik dan. Op een grote rechtopstaande steen in het gras, aan de rand van het pad naar ons berghuisje. Achter mij, loopt de steile weg naar boven, en voor mij zie ik het dal met de beide dorpen. Nou ja dorpen, zeg maar gewoon kleine steden. De bellen van de koeien klingelen er lustig op los, en de overige natuur gaat ook gewoon rustig zijn gang. En ik? Ik geniet met volle teugen dat ik hier kan en mag zitten. Heel langzaam bekruipt mij het gevoel dat wat wij vandaag gedaan hebben best bijzonder is. Bijzonder omdat we samen de bergen hebben beklommen. Er liep iemand vooruit om te verkennen, en de rest volgde het pad wat verkend was. En als iemand achter leek te blijven, dan bleven we bij elkaar om diegene te steunen. Gleed er iemand uit? We waren er allemaal om hulp te bieden. Bijzonder hoe we op die manier een hecht team werden en waren. Even zo bijzonder was het om op smalle paden, sneeuw te zien liggen. Om tijdens een wandeling in mei sneeuw aan te raken. En als je dan ook ...