De laatste paar weken lig ik ’s avonds in bed en bedenk dan de meest mooie blogs om te schrijven. Of ik bedenk mooie onderwerpen om over te kunnen gaan schrijven. Schrijf ze niet op, want dat kost moeite, en ben ze dus de volgende ochtend vergeten. En eerlijk is eerlijk, dat frustreert mij soms best wel. Maar het domme is dan wel dat ik nog steeds niet geleerd heb om een papiertje of iets dergelijks naast het bed te leggen. Nu weet ik dat ik meestal pas kan schrijven als iets echt vast in mijn hoofd zit, dan komen de woorden vanzelf en hoef ik vaak niet lang na te denken. Maar nu? Nu komen de woorden wel maar ben ik het onderwerp bijna alweer kwijt. En dat is misschien wel een deel van mijn zijn. Dingen die ik erg graag wil onthouden, onthoud ik niet zonder een ezelsbruggetje, en de dingen die in mijn ogen nutteloos zijn onthoud ik. Maar goed het is zo… Toen ik afgelopen zaterdag eindelijk weer eens mocht buitenspelen met een luchtballon, bedacht ik mij in de auto van een passagier, da...